Z jakich materiałów najlepiej wykonać elewację połączoną z ociepleniem? Metody ocieplania ścian: lekka sucha i lekka mokra. Jak to wygląda w praktyce?

Dobór materiałów ociepleniowych zależy w dużej mierze od tego, jaki budynek ocieplamy – nowy czy poddawany termomodernizacji, murowany czy drewniany. Często typ domu przesądza także o metodzie ocieplenia.

Najpopularniejszym materiałem i sposobem ocieplania domów jest przyklejanie na ścianach frontowych twardych płyt materiału ociepleniowego i pokrywanie ich tynkiem cienkowarstwowym.  Zaletą tej metody jest jej szerokie zastosowanie – w ten sposób można ocieplać zarówno domy nowe, jak i remontowane, wymurowane z różnych materiałów (cegła, pustaki, bloczki itp.)

Nie jest to jednak sposób jedyny i zawsze odpowiedni. Metoda lekka mokra wymusza na przykład wykorzystanie tynku, nie ma możliwości wykończenia elewacji innymi okładzinami, np. drewnem. W takim przypadku stosuje się metodę lekką suchą. Czym się one różnią?

Z jakich materiałów najlepiej wykonać elewację połączoną z ociepleniem? Metody ocieplania ścian: lekka sucha i lekka mokra. Jak to wygląda w praktyce?

METODA LEKKA MOKRA

W uproszczeniu składa się z trzech warstw - ocieplenia, warstwy wzmacniającej i wykończeniowej. Materiał ociepleniowy mocuje się bezpośrednio do ściany elewacyjnej za pomocą kleju lub klejąc i dodatkowo kołkując płyty. Konieczność zastosowania kołkowania zależy od rodzaju izolacji oraz rodzaju podłoża. Jednak podczas termomodernizacji jest konieczne - liczbę kołków na m² i ich rozmieszczenie powinien określić projektant ocieplenia.

Kołków nie należy mocować jednocześnie z klejeniem płyt, nie wcześniej niż po 24 godzinach, gdy zaprawa klejowa zwiąże.  Głębokość kotwienia zależna jest od materiału, z jakiego wzniesione są ściany elewacyjne. Przy murach z cegły silikatowej i ceramicznej pełnej oraz z betonu wystarczy 5 cm, natomiast przegrody z betonu komórkowego, cegły dziurawki czy pustaków wymagają głębszego kotwienia na 8 cm. 

W domach poddawanych renowacji konieczne jest sprawdzenie stanu wypraw tynkarskich, czy mocno trzymają się elewacji.  W tym celu warto przeprowadzić test, przyklejając w kilku miejscach ściany kawałki płyt ocieplenia i po kilku dniach spróbować je oderwać. Jeśli się to uda, tynki należy koniecznie skuć przed przystąpieniem do mocowania ocieplenia.

Montaż ocieplenia zaczynamy od zamocowania listwy cokołowej z aluminium lub ocynkowanej blachy. Powinna mieć tę samą szerokość, co płyty ocieplenia, bo będzie je podpierać i chronić od spodu.

Płyty przykleja się pasami od dołu do góry, rozmieszczając je z przesunięciem, by miejsca łączeń w kolejnych rzędach nie pokrywały się. Płytę przykleja się dociskając ją równomiernie do ściany.

Z jakich materiałów najlepiej wykonać elewację połączoną z ociepleniem? Metody ocieplania ścian: lekka sucha i lekka mokra. Jak to wygląda w praktyce?

Szczeliny między płytami wypełnia się klinami wyciętymi z materiału ociepleniowego. Gdy kleje zwiążą, powierzchnię ocieplenia szlifuje się i przystępuje do wykonania warstwy zbrojonej.

Do mocowania płyt używa się dedykowanych zapraw klejowych, które często służą również do zatapiania siatki zbrojącej. Wielu producentów oferuje jednak specjalne zaprawy do wykonania warstwy zbrojonej. Ich dobór zależy od decyzji projektanta ocieplenia oraz zastosowanego systemu. Ważne jednak, by warstwa zbrojona została właściwie wykonana – składa się ona z dwóch warstw. W pierwszej zatapia się na 1/3 grubości siatkę zbrojącą, której zadaniem jest wzmocnienie podłoża pod tynkiem. Drugą nanosi się metodą mokre na mokre.

Pamiętajmy, by przed przystąpieniem do nakładania warstwy zbrojącej, powierzchnię wełny przeszpachlować, czyli wetrzeć cienka warstwę zaprawy, by zwiększyć przyczepność kleju do izolacji.

Do kolejnego etapu prac można przystąpić po 2-3 dniach. Tynkowanie zaczyna się od zagruntowania podłoża. Do tynkowania ścian ocieplonych metodą lekką mokrą używa się tynków cienkowarstwowych mineralnych, silikatowych lub silikonowych. Grubość wypraw tynkarskich zależy od użytego w nich kruszywa.

Tynkowane wymaga zachowania reżimu technologicznego. Tynk nakłada się bowiem na powierzchnię całych ścian. Można podzielić je pionowo na pasy, na których jednocześnie pracuje kilku tynkarzy, a w miejscach łączeń tynk nanosi się metodą mokre na mokre.

Z jakich materiałów najlepiej wykonać elewację połączoną z ociepleniem? Metody ocieplania ścian: lekka sucha i lekka mokra. Jak to wygląda w praktyce?

JAKIE MATERIAŁY OCIEPLENIOWE STOSUJE SIĘ W METODZIE LEKKIEJ MOKREJ

To najczęściej płyty styropianu EPS lub twardszego XPS oraz płyty z wełny mineralnej. Ich najważniejszy parametr, czyli współczynnik przewodzenia ciepła jest porównywalny, różnią się jednak innymi właściwościami.

Płyty z wełny mineralnej poza izolacyjnością termiczną mają też wysoką izolacyjność akustyczną (styropiany nie są w ogóle klasyfikowane w tej kategorii). Co więcej, podnoszą bezpieczeństwo pożarowe budynków, gdyż są materiałem niepalnym, o czym świadczy najwyższa klasa reakcji na ogień A1.

ZALETY METODY LEKKIEJ MOKREJ

  • Jest powszechnie stosowana, wiele ekip ma potrzebną wiedzę i doświadczenie, by poprawnie wykonać ocieplenie w tym systemie.
  • Można ją stosować w nowych domach murowanych i budynkach modernizowanych
  • Jest trwała, np. producenci wełny skalnej określają trwałość tego materiału na min. 55 lat.

WADY METODY LEKKIEJ MOKREJ

  • Jest bardzo zależna od pogody. Prace należy prowadzić w temperaturze nie niższej niż 5°C i nie wyższej niż 25° Nie może też być opadów, upałów, nadmiernego nasłonecznienie i wiatru. Aby chronić ocieplenie podczas montażu stosuje się siatki zacieniające zawieszane na rusztowaniach.
  • Wymaga ścisłego przestrzegania reżimu technologicznego, czyli koniecznych przerw między nakładaniem kolejnych warstw lub ciągłości prowadzenia prac tynkarskich.

METODA LEKKA SUCHA

W odróżnieniu od lekkiej mokrej w tym systemie nie używa się zapraw rozcieńczanych wodą, więc jest on często stosowany do ocieplania domów drewnianych, choć można go również wykorzystywać do termoizolacji domów murowanych. Podobnie jak metoda lekka mokra, również sucha ma zastosowanie do ocieplania domów nowych, jak i modernizowanych. Dodatkowo pozwala na wykończenie domów przy użyciu materiałów elewacyjnych innych niż tynki.

W metodzie lekkiej suchej do istniejącej ściany mocuje się ruszt konstrukcyjny. Najczęściej jest on wykonany z drewna (np. listwy o grubości 3,8-5 cm), choć niekiedy stosuje się ruszty stalowe czy aluminiowe (to zależy m.in. od rodzaju okładziny elewacyjnej). Ruszt przykręca się do ściany domu za pomocą kołków rozporowych, śrub lub specjalnych gwoździ. Między listwami umieszcza się materiał izolacyjny (dodatkowo może być przykręcany do elewacji specjalnymi kołkami). Niezależnie czy dom jest murowany czy drewniany, konieczne jest ułożenie na materiale ociepleniowym warstwy wiatroizolacyjnej w postaci folii. Układa się ją na zakład (co najmniej 10 cm) i mocuje zszywkami do rusztu.

Ostatnią warstwą ocieplenia w metodzie lekkiej suchej jest okładzina elewacyjna. Przez wiele lat był to najczęściej lekki siding. Obecnie coraz popularniejsza jest oblicówka drewniana, blachy, płyty z betonu polimerowego czy płyty włókno-cementowe.

JAKIE MATERIAŁY OCIEPLENIOWE STOSUJE SIĘ W METODZIE LEKKIEJ SUCHEJ

Najczęściej w metodzie lekkiej suchej używa się półtwardych płyt z wełny mineralnej, układanych w dwóch warstwach. Gęstość wełny powinna wynosić 80-120 kg/m3.

ZALETY METODY LEKKIEJ SUCHEJ

  • Prace nie są uzależnione od warunków pogodowych, ponieważ nie używa się klejów czy zapraw, więc można pracować nawet zimą. Warunkiem koniecznym jest jednak ochrona materiału ociepleniowego przed zawilgoceniem.
  • Uszkodzone okładziny elewacyjne łatwo wymienić.

 

WADY METODY LEKKIEJ MOKREJ

  • Ściana jest sporo grubsza niż przy ociepleniu metodą lekką mokrą.